بيوگرافی شوماخر

هارالد شوماخر در طول عمر ورزشي‌اش كه كم و بيش دو دهه‌ طول كشيد، يکي از بهترين دروازه‌بان هاي فوتبال آلمان بود.

 تيم فوتبال کلن در دهه‌ ي 60 دروازه‌باني به نام «توني شوماخر» را درون دروازه ي خود مي ديد. به خاطر همين بازيکن بود که در کلن هارالد شوماخر را نيز «توني» مي‌ناميدند.

در کتابي که در سال2000 در رابطه با تاريخچه‌ي تيم فوتبال باشگاه کلن آلمان انتشار يافت، درباره‌ي هارالد شوماخر دروازه‌بان فراموش‌نشدني اين باشگاه و تيم ملي فوتبال آلمان در دهه‌ي 80 ميلادي آمده است: «آميزه‌اي از کارايي، درخشش، بي‌باکي و ... ، هارالد شوماخر را به يکي از تاثيرگذارترين پديده‌هاي فوتبال کلن و آلمان تبديل مي‌کند».

هارالد شوماخر در تاريخ ششم مارچ 1954 در شهر کوچک "دورن" واقع در ايالت نوردراين وستفالن آلمان چشم به جهان گشود. او در 8 سالگي فوتبال را آغاز کرد و در پست‌هاي گوناگون به خدمت گرفته شد، سرانجام با تشخيص مربي درون دروازه قرار گرفت. خود او بعدها اعتراف کرد که: «دروازه‌باني تنها پستي بود که به آن علاقه داشتم، زيرا من اهل دويدن نبودم.»

شوماخر درون دروازه توانست توانايي‌هاي ورزشي خود را بروز دهد. وي به سرعت پله‌هاي رشد و ترقي را پيمود و از راه مسابقه هاي منطقه‌اي و سپس ايالتي جوانان، به تيم ملي فوتبال جوانان آلمان راه يافت. او در آنجا البته دروازه‌بان ذخيره بود. باشگاه فوتبال کلن از همان زمان در پي او بود و سرانجام در سال 1972 اين بازيکن با استعداد را در سن 18 سالگي به خدمت گرفت.

در آن سال‌ها، در حالي که شوماخر دروازه‌باني گمنام بود و بيشتر وقت ها روي نيمکت ذخيره‌ها مي نشست، آلمان عصر طلايي فوتبالش را تجربه مي‌کرد. اما يک حادثه، فرصتي تاريخي در اختيار شوماخر قرار داد و او نيز با پيگيري از اين فرصت به بهترين نحوي استفاده کرد. آسيب‌ديدگي شديد دروازه‌بان اصلي کلن باعث شد که شوماخر به عنوان دروازه‌بان شماره‌ي يک درون دروازه قرار گيرد. او به سرعت توانست با بي‌باکي فراوان، پرش‌هاي حيرت‌انگيز و واکنش‌هاي به موقع، جاي خود را درون دروازه تثبيت کند.

درخشش شوماخر در بازي‌هاي ليگ فوتبال آلمان (بوندس‌ليگا) به گونه‌اي بود که او در سن 25 سالگي به تيم ملي فوتبال آلمان فرا خوانده شد. در آن زمان دروازه‌بان شماره‌ي يک و بي‌چون و چراي تيم ملي آلمان سپ ‌ماير بود که الگوي شوماخر نيز به شمار مي‌رفت. اما باز هم حادثه‌اي ديگر باعث شد که شوماخر به دروازه‌بان شماره‌ي يک تيم ملي تبديل شود. ماير در يک سانحه‌ي رانندگي به سختي آسيب ديد و به ناچار با فعاليت در ميدان‌هاي ورزشي وداع کرد. به اين ترتيب راه براي افتخارهاي ملي شوماخر گشوده شد.

شوماخر و کسب عنوان قهرماني اروپا در سال 1980

شوماخر در سال 1980 به نخستين افتخار بزرگ خود دست يافت و با تيم ملي فوتبال آلمان قهرمان اروپا شد. پس از آن اما براي دو دوره‌ي پي‌درپي يعني در سال‌هاي 1982 و 1986 تيم ملي فوتبال آلمان در بازي‌هاي نهايي جام جهاني فوتبال در مقابل تيم‌هاي ايتاليا و آرژانتين ناکام شد تا در حسرت قهرماني جهان باقي ماند.

شوماخر در مقايسه تيم ملي فوتبال آلمان سال 1982 با 1986 و يادآوري خاطرات آن سال‌ها مي‌گويد: «هر دو تيم خيلي خوب بودند. تيم سال 1986 از نظر بازيکنان فردي با داشتن مهره‌هايي چون رومينيگه و ماتيوس بهتر بود. اما متاسفانه در مقابل آرژانتين هم باختيم و با وجود تلاش نتوانستيم بازي را به وقت اضافي بکشانيم، چون بيشتر با احساس خود بازي مي‌کرديم تا با عقلمان. در هر صورت دوبار در بازي نهايي در مقابل بهترين تيم‌هاي جهان شکست خورديم. هنوز هم براي من يادآوري آن خاطرات جالب است».

جام جهاني سال 1982 در اسپانيا، همزمان يکي از نقطه‌هاي تاريک دوره‌ي فعاليت ورزشي شوماخر بود. در ديدار نيمه‌نهايي اين مسابقات که آلمان در مقابل فرانسه قرار گرفته بود، خطاي بسيار خشن شوماخر بر روي "باتيستان" بازيکن فرانسوي در محوطه‌ي جريمه، به آسيب‌ديدگي شديد اين بازيکن منجر شد و وي چند ماه در بيمارستان بستري بود. شوماخر پس از بازي در صدد توجيه خطاي خود برآمد و از همين رو در سراسر محافل ورزشي اروپا مورد انتقاد شديد قرار گرفت.

شوماخر براي رهايي از اين رسوايي ورزشي و يافتن چهره‌اي مقبول، نيازمند دو سال تلاش مداوم بود. وي توانست با بازي‌هاي خوب و رفتار ورزشي مناسب، آن رويداد تلخ را جبران کند. در سال‌هاي 1984 و 1986 عنوان بهترين بازيکن فوتبال سال آلمان را از آن خود کرد.

شوماخر خيال داشت فعاليت ورزشي خود را به عنوان دروازه‌بان تيم ملي تا مسابقات جام ملت‌هاي اروپا در سال 1988 ادامه دهد، اما انتشار کتاب خاطرات او تحت عنوان «سوت آغاز بازي»، اين نقشه را برهم زد. وي در آن کتاب، مسائلي خصوصي بازيکنان تيم ملي را که در اردوها شاهد آن بود مطرح و سيماي برخي از بازيکنان را در افکار عمومي لکه‌دار كرد. همين كار باعث شد که او ديگر به تيم ملي آلمان دعوت نشود. پس از آن شوماخر براي سه سال به ترکيه رفت و براي تيم فنرباغچه‌ي استانبول بازي کرد. وي در آنجا هم موفق بود.

شوماخر در سال 1991 به آلمان بازگشت و در آخرين سال حضور در ميدان، محافظت از دروازه‌ي بايرن مونيخ را بر عهده داشت. وي در سال 1992 کفش‌هايش را براي هميشه آويخت.

  
نویسنده : حميد ; ساعت ٩:٥۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٦ امرداد ،۱۳۸٦