جانم به فدای خال روی مهت

گفت و گو با تورستن فرینگس

مرکز ثقل ژرمن ها

تورستن فرینگس، فعالیت ورزشی خود را در شش سالگی در باشگاه قرمز ـ سفید السدورف آغاز کرد و از سال 1988 نیز در رنانیاآلسدورف و از سال 1990 تا دسامبر 1996 هم در تیم آلمانیا آخن بازی کرد. از آنجا در ژانویه سال 1997 به اس. فا. وردبرمن پیوست؛ تیمی که توانست از آنجا به تیم ملی راه پیدا کند. از سال 2002 تا 2004 با بوروسیا دورتموند قرار داد بست. برای فصل 2005- 2004 به بایرن مونیخ پیوست. در این تیم تبدیل به یک بازیکن ثابت شد و رویایش در مورد قهرمانی لیگ به حقیقت پیوست. معذالک برای فصل 2006-2005 دوباره به وردبرمن رفت. به گفته خودش وی نتوانست با هیاهوی تیم بایرن و روحیه حاکم بر این تیم کنار بیاید. وی اکنون در وردربرمن به همراه فرانک باومانف تیم بوروفسکی و میروسلاوکلوزه جزو بازیکانان با تجربه تیم محسوب می شود.

اولین حضور فرینگس در تیم ملی بر می گردد به تاریخ 27 فوریه سال 2001 در پاریس و در شکست یک بر صفر آلمان مقابل فرانسه. در جام کنفدراسیونها در سال 2005 پس از تعویض بالاک و اشنایدر، برای اولین بار بازوبند کاپیتانی تیم ملی را به بازویش بست.

در جام جهانی 2002 با تیم ملی کشورش نایب قهرمان جام شد. در دیدار نهایی آلمان دو بر صفر مغلوب برزیل شد. در سال 2004 به همراه تیم ملی آلمان در جام ملت های اروپا در پرتغال حضور یافت و در اولین بازی از مرحله گروهی یک گل زیبا در مقابل هلند به ثمر رساند. در دیدار افتتاحیه جام جهانی 2006 مقابل کاستاریکا در دقیقه 87 از فاصله 30 متری موفق به گلزنی شد. پس از دیدار مقابل آرژانتین در مرحله یک چهارم نهایی و در جریان درگیری بازیکنان و سرپرستان دو تیم، به دلیل ضربه ای که به کروز آرژانتینی وارد کرد از سوی فیفا از بازی نیمه نهایی مقابل ایتالیا محروم شد. به علاوه 5000 یورو نیز جریمه و از یک بازی دیگر نیز محروم شد. خود وی در این باره اظهار داشت: «اینها همه سیاست است. آرژانتینی ها به ما حمله کردند و من از خودم دفاع کردم. ایتالیایی ها هم تحریک می کنند. آن وقت فیفا با این محرومیت فقط می خواهد نشان دهد که آلمان در جام جهانی در کشور خودش حمایت نمی شود. برای همین هم به این محرومیت رأی داد.» البته بدون توجه به حق و یا ناحق بودن تصمیم فیفا، نبود فرینگس در نیمه نهایی جام جهانی به وضوح باعث تضعیف تیم ملی آلمان شد.

اکنون فرینگس 29 ساله در بوندس لیگا و در دومین فصل حضورش در وردربرمن برنامه های زیادی دارد. هیچ کس مثل او آشکارا از قهرمانی سخن نمی گوید و هیچ کس مانند او اینقدر اعتماد به نفس ندارد. او مغز متفکر وردربرمن، پس از رفتن یوهان میکود به بوردو است.

هافبک برمن در گفت و گو با روزنامه «دی ولت» در مورد قهرمانی لیگ، یوهان میکود و مربی جدید تیم ملی صحبت می کند.

* آقای فرینگس، شما هفته گذشته با وردربرمن در اولین دیدار این فصل بوندس لیگا به مصاف هانوفر 96 رفتید و در تاریخ این باشگاه، اولین بار است که به عنوان مدعی عنوان قهرمانی وارد لیگ می شوید.

ـ ما سال گذشته گفتیم که می خواهیم کاملاً در بالای جدول بازی کنیم و با کسب رتبه دوم جدول فصل خوبی را پشت سر گذاشتیم و مسلماً امسال می خواهیم قهرمان شویم. شرایط آن را هم داریم و البته هواداران هم جز این از ما نمی خواهند. اگر بگوئیم فقط در صحنه های بین المللی می خواهیم حضور داشته باشیم، همه به ما خواهند خندید.

* آیا بازیکنانی قوی تر و بهتر از بازیکنان بایرن در اختیار دارید؟

ـ از نظر من بایرن اولین مدعی قهرمانی است حتی اگر مثل الان با مشکلاتی هم روبه رو باشند. اگر اوضاع تیمشان مرتب باشد همیشه بالای جدول خواهند بود. آنها 20 بازیکن هم ردیف و هم ارزش دارند، برای همین هم کمی از ما جلوتر هستند، چون ما هنوز در راه رسیدن به جایگاه آنها هستیم.

* در دیدار نهایی جام اتحادیه که یک هفته قبل از شروع بوندس لیگا انجام شد، سزاوارنه بر بایرن غلبه کردید. آیا آن بازی نشانه ای از قدرت شما در طول فصل خواهد بود؟

ـ نباید جام اتحادیه را زیاد بزرگ کنیم، ما در یک جام کوچک قهرمان شده ایم که اهمیت چندانی ندارد. نباید فقط به خاطر اینکه بایرن را شکست داده ایم فکر کنیم دیگر کار تمام شده و از پیش قهرمانیم. مهم این بود که با پیروزی های مقابل هامبورگ و بایرن نشان دادیم که
می توانیم در بالای جدول جای بگیریم. همین برای ما باعث ایجاد حس اعتماد به نفس در شروع فصل جدید شد.

* شما بارها تأکید کرده اید که کادر بازیکنان برمن را قدرتمندترین در لیگ می دانید. چه چیز شما را اینقدر مطمئن کرده است؟

ـ ما در سال گذشته فوتبالی عالی را به نمایش گذاشتیم و با شایستگی نایب قهرمان شدیم. به علاوه در چند برهه از فصل کمی هماهنگی تیم دچار خلل شد و من تصور می کنم که دیگر در این فصل شاهد چنین اتفاقی نباشیم، چرا که ما با تیم جدیدمان به پیشرفت هایی رسیده ایم و واقعاً قدرتمندتر از قبل شده ایم.

* پس از رفتن یوهان میکود، هافبک طراح تیم، دیگو بازیکن 21 ساله برزیلی اف. ث. پورتو جایگزین او شده است. آیا او می تواند نقش میکود را بازی کند؟

ـ من دیگو را به عنوان بازیساز نمی بینم، چون یک نفر به تنهایی نمی تواند این کار را انجام دهد. تمام خط هافبک به هم وابسته است. دیگر هنوز خیلی جوان است و در طول فصل هم زمان هایی پیش خواهد آمد که چندان با قدرت بازی نکند و برای بازیکنی مثل میکود نمی توان به این راحتی جایگزین پیدا کرد. ولی دیگو بازیکن برجسته ای است که کمک زیادی به ما خواهد کرد.

* تفاوت های میکود و دیگو در چیست؟

ـ میکود جلوه ای غیرقابل تصور داشت، چون تجربه زیادی داشت. برای همین همه احترام زیادی برایش قائل می شدند. دیگو تازه در اول راه است و باید کم کم این احترام را کسب کند. بازیکنان با تجربه مثل باومان، کلوزه و من از او حمایت کرده و در این راه به او کمک خواهیم کرد.

* شما در تیم ملی هم بازیکنی رهبر هستید. نظرتان در مورد تغییر سرمربی تیم ملی از یورگن کلینزمان به یواخیم لو چیست؟

ـ من از این بابت خوشحالم چون او در دو سال اخیر همواره در کنار ما بوده است. به همین خاطر هم می داند که وضعیت تیم چگونه است و ما هم با کار و روحیه او آشنا هستیم. لو ذاتاً کمی آرامتر از کلینزمان است ولی همیشه کمی در سایه وی قرار می گرفت. من مطمئنم که او به خوبی کلینزمان خواهد بود.

* آیا با تصمیمم کلینزمان مبنی بر ترک تیم ملی موافقید؟

ـ کاملاً. آنقدر او از سوی مطبوعات مورد انتقاد قرار گرفت که می توانم کاملاً او را درک کنم. با وجود اینکه وی در مورد بازگشت به آمریکا قبلاً و در موقع عقد قرار داد با فدراسیون فوتبال آلمان به توافق رسیده بود، باز هم به شدت در این خصوص از او انتقاد می شد. او
نمی توانست قدمی بردارد بدون اینکه در مطبوعات انعکاس پیدا کند. همواره از او انتقاد
می شد، بخصوص پس از شکست در مقابل ایتالیاف گرچه او همیشه نشان داده که چه کارهایی به عنوان مربی انجام داده است. کاملاً منطقی است که او نتواند زمان قبل از جام جهانی را فراموش کند.

* کلینزمان در ایجاد انگیزه در تیم هنرمند بود و همین گونه توانست تیم آلمان را به مقام سومی جهان برساند. در حالی که او در سخنانش منطقی تر به نظر می رسد. آیا الان دیگر این روحیه وجد و شادی در تیم وجود ندارد؟

ـ ابداً این طور نیست چون ما هنوز روحیه زمان جام جهانی را در خود داریم. ما می دانیم که می توانیم فوتبایل هیجان انگیز ارائه دهیم. این موضوع تا حد زیادی به خود ما بازیکنان مربوط می شود که بتوانیم هنوز هم این حس شادی و سرور را زنده نگه داریم.

* نقش خودتان را در تیم ملی چگونه می بینید؟

ـ من به خاطر تجربه ام یک بازیکن پیشرو و رهبر هستم و همین نقش را هم در تیم ایفا خواهم کرد. وظیفه من در کنار بقیه بازیکنان با تجربه این است که در بازیکنان دیگر ایجاد انگیزه کنیم، آن هم بازیکنانی که روی نیمکت نشسته اند، نه آنهایی که در زمین بازی می کنند. این طوری می توانیم انگیزه و هیجان را در تیم بالا ببریم.

 

تورستن فرینگس

267 بازی

در بوندس لیگا

متولد: 22/11/1976 در وورسلن آلمان     قد: 182 سانتی متر     وزن: 80 کیلوگرم

پست: هافبک

موفقیت هایش به عنوان بازیکن:

یک مقام نایب قهرمانی جهان در سال 2002 به همراه تیم ملی آلمان

یک مقام سومی جام جهانی در سال 2006 به همراه تیم ملی آلمان

یک مقام سومی جام کنفدراسیونها در سال 2005 به همراه تیم ملی آلمان

دو مقام قهرمانی جام حذفی آلمان در سال 1999 به همراه وردربرمن و در سال 2005 به همراه بایرن مونیخ

یک مقام نایب قهرمانی جام حذفی آلمان در سال 2000 به همراه وردربرمن

دو مقام قهرمانی جام اتحادیه آلمان در سال 2004 به همراه بایرن مونیخ و در سال 2006 به همراه وردربرمن

دو مقام نایب قهرمانی جام اتحادیه آلمان در سال 1999 به همراه وردربرمن و در سال 2003 به همراه بوروسیادورتموند

یک مقام قهرمانی بوندس لیگا در سال 2005 به همراه بایرن مونیخ

یک مقام نایب قهرمانی بوندس لیگا در سال 2006 به همراه وردربرمن

باشگاه هایی که در آنها بازی کرده است:

در رده جوانان

از سال 1982 تا 1988 قرمز ـ سفید آلسدورف

از سال 1988 تا 1990 رنانیا آلسدورف

از سال 1990 تا 1996 آلمانیا آخن

در رده بزرگسالان

از سال 1997 تا 2002 وردربرمن

از سال 2002 تا 2004 بوروسیا دورتموند

از سال 2004 تا 2005 بایرن مونیخ

از سال 2005 وردربرمن

وی تاکنون 267 بازی در بوندس لیگا انجام داده و 32 گل نیز به ثمر رسانده است.

از سال 2001 به عضویت تیم ملی آلمان درآمده که با 58 بازی، 8 گل زده در کارنامه خود دارد. در سال 2005 پس از تعویض بالاک و اشنایدر، برای اولین بار بازوبند کاپیتانی تیم ملی را به بازویش بست.

 

گفت و گو با اوون هارگریوز

جانشین شایشته بکهام

اوون لی هارگریوز در تاریخ 20 ژانویه 1981 در کالیاری کانادا متولد شد. او کوچکترین فرزند مارگارت و کالین هارگریوز است که در اوایل دهه هشتاد از انگلیس به کانادا مهاجرت کردند.

اوون فوتبال را از پنج سالگی آغاز کرد. اولین تیم او نیز «پینتوس» بود. استعداد فوتبال را از پدرش به ارث برده بود که در خط هافبک بولتون و اندرز بازی می کرد. در سال 1993 پدرش او را به تیم «کادر ریج جکس» فرستاد. پس از اینکه مربی آن تیم قابلیت های او را مشاهده کرد، وی بازیکن ثابت تیم زیر 12 سال آنجا شد. سپس در تیم زیر 14 سال «کادرریج جکس» که در تیم «کالیاری فوت هیلز» ادغام شده بود بازی کرد و در هر فصل 23 گل به ثمر رسانید. در سال 1996 این تیم قهرمان زیر 15 ساله های کانادا شد. در آن زمان هارالدهوپ، مربی سابق جوانان اف. ث. بایرن در آنجا حضور داشت و از نزدیک بازی ها را تماشا می کرد. بازی اوون جوان توجه او را جلب نموده و تماس با بایرن برقرار شد. پس از انجام تست تمرینی، اوون 16 ساله در جولای سال 1997 به تیم جوانان بایرن مونیخ منتقل شد. او دو سال و نیم در تیم زیر 19 سال و نیم سال نیز در تیم آماتور بایرن بازی کرد. در سال 1998 با تیم زیر 19 سال بایرن به فینال مسابقات قهرمانی آلمان رسید که بایرن در بازی نهایی نتیجه را در ضربات پنالتی به بوروسیادورتموند واگذار کرد.

در تاریخ 12/8/2000 اوون اولین بازی خود در بوندس لیگا را انجام داد. اوون هارگریوز به عنوان فردی متولد کانادا و پسر یک مادر ولزی و یک پدر انگلیسی، این امکان را داشت که بازی برای تیم ملی هر یک از این کشورها را انتخاب کند. خود وی می گوید: «دلم
می خواست برای انگلیس بازی کنم، یکی از بهترین تیم های ملی در جهان. چون همیشه هدف من، بازی در یک جام جهانی و یا یک جام ملت های اروپا بود». در 31/8/2000 وی برای اولین مرتبه پیراهن تیم ملی انگلیس را به تن کرد. وی از سوی هاروارد ویلکینسون مربی آن زمان تیم زیر 21 سال انگلیس برای دیدار مقابل گرجستان به تیم ملی دعوت شد.

اولن حضور او در تیم ملی بزرگسالان انگلیس درتاریخ 15 آگوست سال 2001 در لندن بود. اسون گوران اریکسون مربی تیم ملی از او یک نیمه در دیدار مقابل هلند استفاده کرد. وی به عنوان تنها بازیکنی که هیچ گاه بازی در لیگ برتر انگلیس را تجربه نکرده، به تیم ملی برای شرکت در جام جهانی 2002 ژاپن و کره جنوبی دعوت شد. پس از جام جهانی 2002، جام ملت های 2004 اروپا دومین تورنمنت مهمی بود که وی در آن حضور پیدا کرد. حال پس از گذشت شش سال از اولین حضور در تیم ملی، روز 16 آگوست گذشته در دیدار دوستانه مقابل یونان به میدان رفت. در این دیدارکه به پیروزی 4 بر صفر انگلیس انجامید، اوون پیراهن شماره 7 را به تن کرد؛ پیراهنی که متعلق به کاپیتان پیشین انگلیس دیوید بکهام بود؛ بازیکن بزرگی که استیو مک لارن، مربی جدید تیم ملی از وجود وی صرف نظر کرد. اوون جانشین ستاره رئال مادرید شد و با بازی درخشان خود به عنوان برترین بازیکن میدان انتخاب شد. گرچه بازی این و کاملاً متفاوت از یکدیگر است. برخلاف بکهام که توانش را در ضربات ایستگاهی نشان داده و با سانترهای بی اندازه دقیقش می درخشد، هارگریوز نقشی بیشتر خراب کننده دارد. وظیفه او این است که مزاحم حملات حریف شده، توپ را تصاحب کرده و سپس آن را برای استیون جرارد و یا فرانک لمپارد در خط میانی ارسال کند. وی در جام جهانی 2006 آلمان نقش دفاعی خود را در خط هافبک به خوبی ایفا کرد، به خصوص در مقابل سوئد و پرتغال، به طوری که تماشاگران انگلیسی او را به عنوان بهترین بازیکن جام جهانی برگزیدند. پس از پیروزی بر یونان در دیدار دوستانه روز 16 آگوست، سایت فدراسیون جهانی فوتبال با وی گفت و گو کرده است.

* الان هشت هفته از حذف تیم ملی انگلیس از رقابت های جهانی فوتبال آلمان می گذرد و یک مربی جدید نیز جایگزین مربی قبلی شده است. از آن زمان چه چیزهایی تغییر کرده است؟

ـ از زمان جام جهانی مدت زیادی نگذشته است. پس از جام چند چهره جدید در تیم ملی دیده می شود و نیز یک مربی جدید. با این حال این تغییرات بیشتر در جهت تکمیل کارهای گذشته است و نه تغییر آن. الان روش تمرینات به نبست زمان اریکسون تغییراتی کرده است. هر مربی در مورد تمرینات فلسفه خودش را دارد. استیو مک لارن هم از زمان شروع کارش روش کاملاً اختصاصی خود را پیاده می کند. به هر حال کاملاً مشخص است که بعضی چیزها تغییر کرده است.

* نظرتان درمورد انتخاب مک لارن به عنوان سرمربی تیم ملی انگلیس چیست؟

ـ به عنوان دستیار ارتباط بسیار بهتر و نزدیکتری می توان با بازیکنان داشت. این موضوع در گذشته دقیقاً در مورد استیو مک لارن اتفاق افتاد. او بازیکنان اصلی و ذخیره را به خوبی
می شناخت. خیلی عالی است که الان او سرمربی تیم ملی شده، چرا که همه ما را کاملاً
می شناسد. او تقریباً همه چیز را درباره نقاط ضعف و قوت ها می داند و این می تواند برای تیم خیلی مفید باشد.

* اولین تصمیم مهم او این بود که برای دیدار مقابل یونان از دیوید بکهام دعوت نکرد. آیا از این تصمیم تعجب کردید؟

ـ در هر صورت بازی کردن در تیم ملی بدون «بکس» قابل توجه بود. از اولین باری که به تیم ملی دعوت شدم، او کاپیتان و همه کاره تیم بود. او کاپیتانی فوق العاده بود که به خیلی چیزها نیز رسیده بود وقتی یک چنین بازیکنی در یک تیم حاضر نباشد، طبیعتاً فوراً همه متوجه می شوند. من هم وقتی شنیدم که او نیست خیلی تعجب کردم، ولی من مربی نیستم و بازیکنان را من انتخاب نمی کنم.

* انگلیس قبل از جام جهانی یکی از مدعیان قهرمانی شناخته می شد، اما این تیم در این اندازها ظاهر نشد.

ـ راستش را بخواهید تا امروز دقیقاً نمی دانم. رسانه ها و مردم به قابلیت های تیم و تک تک بازیکنان توجه می کنند. تمام انگلستان انتظار نتایجی متناسب با آن را داشتند و وقتی ما نتوانستیم آن نتایج را در آلمان کسب کنیم، برای همه خیلی نا امید کننده بود و قبل از همه برای خود بازیکنان. ما باید بازی ها را آنالیز کنیم و بفهمیم که اشتباهاتمان چه بوده و از آن درس بگیریم. طبعاً از اینکه نتوانستیم قهرمان جهان شویم. بسیار مایوس شدیم. تیم های زیادی در دنیا وجود ندارند که می توانند به مرحله یک چهارم نهایی برسند، بدون اینکه بهترین بازی خود را ارائه دهند. بیشتر تیم هایی که به این مرحله می رسند بیش از حد امکاناتشان بازی می کنند. ما هیچ وقت به واقع رتیم و هماهنگی مان را پیدا نکردیم. از جریان بازی ها دلسرد شدیم، ولی حالا در آغاز یک راه جدید قرار داریم. ما تیم جدیدی داریم و به زودی هم بازی های انتخاب جام ملت های اروپا آغاز می شود. باید مثبت و خوش بین باشیم.

* قبل از جام جهانی در آلمان خیلی ها از دعوت شما به تیم ملی انتقاد کرده بودند. اما بخصوص بازی شما در یک چهارم نهایی مقابل پرتغال بسیار برجسته بود. فکر می کنید الان هواداران انگلیس بیشتر روی شما حساب می کنند؟

ـ وقتی وین رونی از زمین اخراج شد، همه ما می دانستیم که باید فشار بیشتری را تحمل کنیم، در غیر این صورت در وقت قانونی نتیجه را واگذار می کنیم. دقیقاً من این کار را انجام دادم. فشار بیشتری را تحمل و مستولیت بیشتری را تقبل کردم. بله، فکر می کنم که پس از دیدار مقابل پرتغال، مردم روی من حساب بیشتری می کنند. وقتی از بازیکنی سئوال شود که ترجیح می دهد از سوی تماشاگران هو شود یا مورد تشویق قرار گیرد، جواب کاملاً مشخص است. می توانم بگویم که من هر دو را تجربه کرده ام. خوبی ها و نیز بدی هایش را و بدیهی است که خوبی هایش برایم بهتر بوده است. وقتی از سوی هواداران پذیرفته می شوم، احساس بهتری پیدا می کنم.

* فکر می کنید هواداران به ملی پوشانی که در لیگ برتر بازی می کنند بیشتر اهمیت
می دهند تا آنهایی که خارج از انگلیس بازی می کنند؟

ـ بله، فکر می کنم هواداران دوست دارند ملی پوشان را ببینند. به بازیکنانی که می توان هر هفته دید، بیشتر اهمیت داده می شود. تا حدیمی توانم احساسات آنها را درک کنم، گرچه خودم این گونه فکر نمی کنم. خود من الان در بایرن مونیخ؛ یک باشگاه بزرگ و برجسته بازی می کنم. بایرن یکی از بزرگترین باشگاه های اروپاست که موفقیت های زیادی کسب کرده است. من با بایرن در 40 دیدار لیگ قهرمانان اروپا شرکت کرده ام؛ کاری که به سختی در یک باشگاه انگلیسی امکان پذیر است.

* شما در دیدار دوستانه مقابل یونان، بهترین بازیکن میدان بودید. آیا این بهترین بازی شما در ره ملی بود؟

ـ بله، این طور فکر می کنم. هرکس نیاز به فرصتی مناسب دارد و این بازی یک فرصت
بی نقص برای من بود که توانم را نشان دهم، آن هم الان با کادر جدید رهبری تیم ملی. تا حالا کمتر پیش آمده که در یک دیدار دوستانه به طور کامل بازی کنم. این بازی از این لحاظ هم برایم خاص بود. از همه بیشتر کارایی ام در کار تیمی خوشحالم کرد. ما بازی خوبی ارائه داده و متناسب با آن نتیجه خوبی هم گرفتیم ما تیمی خود با بازیکنانی با استعداد داریم و من بسیار خوشحالم که عضوی از این تیم هستم. فکر می کنم در بهترین موقعیت خود بازی کرده ام و آن دیدار بهترین بازی ام بود. با کمال میل در کنار استیون جرارد و فرانک لمپارد بازی می کنم و اگر هر دوی آنها بتوانند به خاطر ماندن من در عقب، با قدرت بیشتر رو به جلو حرکت کنند، مطمئناً برای تیم خیلی با ارزش است. برایم عجیب بود که چقدر همه ما روی فرم بودیم و معتقدم که انضباطی عالی را به نمایش گذاشتیم. به ندرت اجازه دادیم که حریف به سمت دروازه بان شوت کند و خودمان از شانس هایمان استفاده کردیم. آن بازی خیلی مثبت بود.

* این نتیجه چقدر برایتان ارزشمند بود؟

ـ برای همه ما خیلی مهم بود که خوب بازی کنیم و پیروز شویم. به خصوص برای کادر مربیگری و هواداران. البته برای مطبوعات هم خوب بود که بهترین صفحات را برایشان رقم زدیم. ما به عنوان یک گروه خیلی سخت تمرین می کنیم و در آن روز همه شرایط مساعد بود. می خواستیم گلی دریافت نکنیم و موفق هم شدیم. اگر بعد از این هم بتوانیم در همان سطح دیدار با یونان ظاهر شویم، به سختی تیمی می تواند ما را شکست دهد. این موضوع اعتماد به نفس زیادی در ما ایجاد می کند.

اوون هارگریوز در یک نگاه

برای هواداران انگلیس اوون هارگریوز کشف جام جهانی 2006 بود، اما برای بایرنی ها نه. آنها به خوبی و از مدت ها پیش می دانند که این هافبک متولد کانادا چه خصوصیاتی دارد: سرعت، درگیری های شدید تن به تن، شوت های سنگین و پرقدرت و انعطاف پذیری. وی هفتمین فصل حضور خود را در تیم بزرگسالان بایرن تجربه می کند؛ جایی که می خواهد با کار و تلاش مکان ثابتی برای خود دست و پا کند. عملکرد خوب وی در جام جهانی باعث شده که هم تیمی او و در تیم ملی انگلیس، قیل نویل در مورد او بگوید:«او غیر قابل باور است. او همه آنچه را که از یک ملی پوش انگلیسی می توان انتظار داشت نشان داده است».

نام: اوون هارگریوز

تاریخ و محل تولد: 20 ژانویه 1981 در کالیاری کانادا

قد، وزن و شماره پا: 80/1 متر، 76 کیلوگرم، 43

وضعیت تاهل: مجرد

مدرک تحصیلی: دیپلم

پست: هافبک

سرگرمی ها: موسیقی، سینما، بسکتبالف گلف، مطالعه، رفتن به رستوران

باشگاه قبلی: کالیاری فوت هیلز اف.ث. (97-1994)

در بایرن از: 1 جولای 1997

مدت قرار داد: تا 30 ژوئن 2010

مهمترین موفقیت ها:

قهرمان جام باشگاه های جهان و جام باشگاه های اروپا در سال 2001

قهرمان بوندس لیگا در سال های 2001، 2003، 2005و 2006

قهرمان جام حذفی آلمان در سال های 2003، 2005 و 2006

قهرمان جام اتحادیه آلمان در سال 2004

حضور در جام جهانی در سال های 2002 و 2006

حضور در جام ملت های اروپا در سال 2004

بهترین بازیکن زیر 21 سال اروپا در سال 2001

وی در مجموع 15 بازی در لیگ منطقه ای آلمان انجام داده و 4 گل زده و 137 بازی نیز در بوندس لیگا انجام داده و 5 گل به ثمر رسانده است.

همچنین 35 بار با پیراهن تیم ملی انگلیس به میدان رفته است.

 

 

 

  
نویسنده : حميد ; ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ مهر ،۱۳۸٥